قسمت سوم

♦️ آخرین مرحله ی تغییر و تحولِ جان، #کودک شدن است.

✍️ بخشِ آری گویِ فلسفه ی #نیچه با ویژگی های کودکانه ای مانند بازی و سرخوشی نمایان میگردد. کودک زندگی را آری میگوید و همه چیز برای او بازیست و در کارِ خویش پیِ علت غایی و هدف نمیگردد و در لحظه زندگی میکند، اما با این همه در بازیِ خود کوشا و پُرتلاش است. فراموشکار است و کینه توز و بد وجدان نیست.

✍️ کودک، کاری را که به آن علاقمند است از سرِ تکلیف انجام نمیدهد و خود را مکلّف نمیداند بلکه میل و شوقِ درونیِ او محرّکِ اصلی اوست.او "چرخی خودچَرخ" میباشد.
در واقع هنوز اژدهای "تو_باید" در جانِ او نفوذ نکرده است و روانِ او زهرآگین و ناپاک و فریبکار نیست. به همین خاطر
"آری" گفتنِ او مقدّس است.
نزدِ نیچه، «آفریدن» بازیست. و برای آفرینشی مقدس باید زندگی را کودکانه آری گفت:

" برای بازیِ آفریدن به آری گفتنِ مقدس نیاز هست: جان اکنون در پیِ خواستِ خویش است. آن جهان_گم_کرده، جهانِ خویش را فراچنگ می آورد.”

✍️ طبقِ دیدگاهِ نیچه ما جهانِ خود را گم کرده ایم و در جهانی دروغین و جعلی به سر میبریم. جهانِ ما ناپاک شده است و ما حاصلِ آفرینشِ خود نیستیم. برای یافتنِ جهانِ خودمان باید جهان و جانِ شتر را ترک گوییم و با جانِ شیر برای دوباره متولد شدن و دوباره کودکانه نگریستن به هستی، با هرآنچه از آنِ ما نیست بستیزیم.
ما باید دوباره متولد شویم...

♦️پایان